Pierwszym pojazdem napędzanym silnikiem cieplnym byl parowy wehikuł francuskiego inżyniera wojskowego, Mikołaja Józefa Cugnot, zbudowany w roku 1764. Ten ciężki, niezdarny pojazd, przeznaczony do ciągnięcia dział, był napędzany prymitywną, dwucylindrową maszyną parową, która umożliwiała jego ruch z prędkością zaledwie 4 km/h. Nic więc dziwnego, że pojazd ten nie doczekał się uznania współczesnych mu ludzi i szybko poszedł w zapomnienie. Dopiero w blisko 40 lat później idea użycia maszyny parowej do napędu pojazdu odżyła ponownie. W roku 1802 angielski inżynier Ryszard Trevithick, udoskonaliwszy maszynę parową, zastosował ją do napędu "lokomotywy drogowej" i jako pierwszy w świecie przejechał nią pomyślnie ponad 150 kilometrów, zabierając jednocześnie dwunastu pasażerów. Wkrótce potem wielu konstruktorów przystąpiło do budowy drogowych pojazdów parowych. W roku 1827 pojawił się parowy omnibus Gurneya. W dwa lata później Hanckok zbudował podobny omnibus i obydwa te pojazdy rozpoczęły regularną komunikację pasażerską. W sukurs im przychodzi sławny parowy omnibus doktora Churcha. Początek automobilizmu, aczkolwiek jeszcze bardzo niedoskonały, stal się więc faktem dokonanym. Za datę wynalezienia silnika spalinowego uważa się rok 1860, w którym Francuz, Etienne Lenoir, zbudował pierwszy silnik gazowy, który jednak nie został użyty do napędu pojazdu. Jednakże wkrótce francuski uczony, Beau de Rochas, opracował teoretycznie zasadę czterosuwowego obiegu pracy silnika. Na podstawie tej zasady w roku 1875 Siegfried Marcus zbudował pojazd z silnikiem benzynowym, a w rok później podobny pojazd skonstruował Mikołaj Otto